türk dil kurumu mutluluğu "bütün özlemlere eksiksiz ve sürekli olarak ulaşılmaktan duyulan kıvanç durumu,
ongunluk, kut, saadet, bahtiyarlık" şeklinde tanımlamış 1996 basımlı elimdeki sözlükte.
bir kavramı açıklamak için hep sözlük anlamına bakmak ihtiyacı duymuşumdur. aslında kelimelerin nasılda gecekondu tarzında kullanışılının ispatıdır bu durum. bütün özlemlere eksiksiz..... şu an şehir mezarlığına gidip seslenmek istiyorum
eyy meyyit ve meyyiteler söyleyin bir an mutlu oldunuz mu ? özlemleriniz hiç eksiksiz tam oldu mu? anlatın bana mutlu musun dediklerinde mutluyum diyebildiniz mi gerçekten kalbinizdeki tüm kıvançla? saadet kapısıdan geçtiniz mi hiç?
günlerce cevap vermelerini beklemek ve ardında bir kucak dolusu hiç ile sessizce ayrılmak istiyorum kum tepeciklerinin arasından. mutlular mıydı?
yine tanıma göre mutluluk süreklilik arz etmeli. biri mutluysa artık ona tekrar mutlu musun? demek ne kadar abes. peki ya ozaman gerçekten mutlu değilse sırf biz mutlu olalım diye mutluyum yalanını takıverse gülüşünün yanına o zaman kim suçlu olurdu.
ahhh sorular... kavramları ne kadar da sevmiyorlar. ya da kavramlar ne kadar da soru sormaya kapalı. evlerin duvarlarından sızan hüzne rahmen mutluluk içinde yüzen insanlar masal kitaplarında seslerini duyurmaya çalışırken harf harf, ben hala bir kaç tanıma sıkıştırma kaygısındayım koskoca mutluluğu deniz kadar mavi, papatya kadar sarı, gece kadar karanlık .
çoçukken çok masal okumanın boş hülyaları mı yoksa bu düşünce helezonları.? hep daha mutlu olanı hayal etmenin saçma sapan açmazı mı ? pırasayı soğan yerine kullanıp minik bir sırıtışla soğan kalmamış pırasa buldum onunla yaptım denen bir gözlemenin katları arasında mı yoksa mutluluk.
yoksa mutluluk bütün özlemleri esiksiz elde etmek yerine özlem duymamak mı?