Selamlar
Bir film izleme talihsizliğinde bulundum yine. Talihsizlik
diyorum çünkü film çok harikaydı. İşlediği metaforlar, duygulardaki giriftlik, beni uzak ülkelere
götürdü. Geldiğimde ise o kadar yol gitmekten mi, yoksa ellerimin hep boş
kalacağı gerçeğinin ağırlığından mı tükenmişlikle dolu uzanıverdim yatağa.
“Le Fate Ignoranti”
bahsettiğim film. “cahil periler”. İngilizceye “ the secret life” olarak
gayet kısırca çevrilmiş. Yönetmen bir türk olmasaydı, muhtemelen bizde de böyle
bir kısır isim çeviri olurdu. Yönetmen türk demiştim. Ferzan Özpetek. “Mine
Vaganti” ya da “serseri mayın” da aynı yönetmenin gözünden bize aktarılmıştı.
Gelelim filmimize. Bana çokça sorular sordurdu yattığım
yerde. Aşk paylaşılabilir mi? İkiyi bir eden olgu nasıl bölünebilir? Eğer
bölünemezse yalan söyleyen mi günahkar, söyleten mi? Ya aşkın diğer yarısını
elinde tutmak isteyen… Ona ne demeli?
Dedemin insanları filminde ozan karakterinin büyümüş hali
girite giderken gemide “ahh metaforlar çıkın aklımdan” diyor. Özneyi değiştirip
yineliyorum aynı ses tonuyla zihnimde” ahh sorular çıkın aklımdan”
Filmler böyle yapıyor
beni. Bedenen bitkin, düşünce yönüyle hırçın. Normaldir belki böyle bir şey.
Ama olmasın istiyorum olsun istediğim kadar. Gitler ve geller… Hayatım ayın
karşı konulamaz cazibesine kapılmış devasa bir su kütlesiymişçesine bağımlı gibime geliyor. Elimi tutan olsunda
istiyorum gece uyurken, yalnız soğuk yataklarda güne merhaba demekte. Mavi de
olmak istiyorum, pembe de. Abartmak istiyorum, söndürmekte.
Facebookta selam verdiğim birine direk soru yağmuruna dediği
şey geliyor aklıma “ relax olacaksın”. Mümkün mü?
Not : “neredesin aşkım” videosunu izledim. 86. Saniyede
çıkan uzun saçlı sakallı kırmızımsı V yaka tişörtlü arkadaşa buradan sesleniyorum. “Abi mahvettin
beni”. Aynı görüntüyü tekrar tekrar açıp sadece ilgili kısmı izliyorum. Belki
tanışırız bir gün. –sanki okuyacak da işte
laf benimkisi de –
Sağlıcakla dostlar