Selamlar
Baktım baya bir zaman geçmiş aradan. Yazmak güzel olur
dedim. Şimdi klasik tepkiyi vermek istemiyorum ama ramazandan mı yoksa havalar
mı sıcak ya da ben bazı melekelerimi kayıp mı ediyorum bilemiyorum. İki kelimeyi
bir araya getirip yazamadım işte.
Bu gün itibari ile yıllık iznime çıkmış bulunmaktayım. Odam
aldı başını gidiyor. Bir toparlama yapmam gerekiyor ama kafamı kaldırsam bir. Gerisi
vallaha kolay J .
Bayram sonrası kardeşimin üniversite kayıtları var. İstanbul
a yerleşeceği kesin gibi. Çünkü başka tercih yapmadı. İletişim İstanbul da
okunurmuş. Haklı da . O dönemde bende İstanbul a gelirim sanırım. Zamanım yetersiz
de olsa Eminönü nde her türlü hastalığı göze alıp-annem küçükken öyle
korkutuyordu beni hala etkisi mevcut – haşlanmış mısır yerim sanırım. Demirlerin
arkasına geçip balık tutan insanların yanına oturup, onları izleyerek.Ya da hala bulabilir miyim bilmiyorum ama
kaybolduğum bir gün Beyoğlu nda keşfettiğim bir sahafta sararmış kitap
kokularını yıllık olarak ciğerlerime doldurabilirim. Oradan bilmem ne kadar
yürüyüp ayaklarımın ağrıdan zihnime isyan ettiği dakikalarda Ortaköy de olursam
bir kumpir ziyafeti çekebilirim kendime. Belki de balık. Gözüme ne kestirirsem
artık.
Sonra ver elini esenler. Geri dönüşü beklemek. Yıllardır İstanbul a gitmeyi beklediğim gibi.
İstanbul. Aşk şehrim benim. İlk ve sonumla geçirdiğim en hoş
anılarda arka plan hep İstanbul. Ya Silivri deki Mimar Sinan ürünü köprü. Ya bir
Üsküdar Eminönü vapuru. Ya Anadolu kavağındaki o bol kedili balıkçı köyü. Hepsinde
eli elimde. Bazılarında dudağı dudağımda.
“Geçmişe özlem geleceğimizi belirler” demiş birileri. Belki bende
anılardaki İstanbul u arıyorumdur. Ya da İstanbul a da vurulduğum için o anılar
hep tazedir.
Gidince öğreneceğim sanırım.
sevgilerle dostlar